Affetmeyeceğim Şiiri - Şair Kantarana

Dün seni gördüm,
Bursa'nın o ışıltılı dükkanlarıyla bezenmiş
alt geçitlerinden birinde,
Yanında bir- iki yaşlarında çocuğun vardı.
Karnını doyurabilmek için
insanlardan para bekliyordun.
Yalvarır gibiydi gözlerin, her alt geçitte, her cami avlusunda, en işlek yerlerin bir köşesinde görüyordum seni,
Bir değil, yüzlerceydin.
Yüzlerce gözün üstümde olduğunu olduğunu gördükçe Küçülüyordum.
utanıyor, söyleniyor, gerliyordum.
Ama sana para vermek
çözüm olamazdı benim için.
Bir öğün belki de iki öğün yeterdi verilenler
Ama sonrası,
ya sonrası.
Yine, yeni ve küçük hayallerle süsleyecektin hayatını.
kısa zaman dilimleriyle sınırlı tutacaktın mutluluğunu,
Yüzlerceliğin verdiği rahatlıkla,
küçük para kırıntıları olmamalıydı sevincin.
Bu olmamalı idi mutluluğun parolası.
önceleri ikimizinde ses tonu aynıydı.
bağırıyor, kızıyor, söyleniyorduk
yada tam tersiydi.
sen ezilyor, küçülüyor,
bıkıyordun hayattan.
ama aslında senin bilmediğin şuydu;
utanması gereken,ezilmesi, küçülmesi gereken bendim.
çünkü seni bu hale ben düşürdüm.
çünkü senin hayallerini yıkan bendim.
seni küçük gören,
seni kısa umutlara, kısa sevinçlere
alıştıranda bendim.
Affet beni,
bliyorum affetmenin umutları beslemediğini,
ama sen affetsende
utancım hiç geçmeyecek
senin yanından her geçtiğimde
yüzümü yere eğeceğim.
ve öylece senden af dileyeceğimyine de,
beni affettiğini söylediğinde bile
ASLA KENDİMİ AFFETMEYECEĞİM
ASLA AFFETMEYECEĞİM