Affetmem Seni Şiiri - Menderes Dağlaroğlu

Sonunda sen de silindin aklımdan,
Geçmez oldun eskisi gibi gözümden.
Gizlice ayrıldın diye yanımdan,
Çıkarttım seni dün gece, kalbimden.

Engebeli dağları aşıp da gelsen,
Açamam sana bembeyaz bir sayfa.
Önümde eğilip her gün diz çöksen,
Ellerinden tutup kaldırmam asla.

Her gün güneş olup üstüme doğsan,
Gönülden mutlu edemezsin beni.
Yüz bin kere tövbekâr bile olsan,
Yine de yürekten affetmem seni.

Nasıl affedeyim, kara böceğim,
Derinden üzdün, ağlattın gözümü.
Bilsem ki şifa sensin, öleceğim,
Yine de elletmem sana özümü.

Farz et ki affettim seni bir anlık,
Günahını nereye koyacağım?
Aklıma gelince yaptığın o pislik,
Her an senden hesap mı soracağım?

Her gün tiksinerek saracağıma,
Senin o günahkâr, azılı tenini,
Bağrıma vuran soğuk rüzgârıma,
Değiştim artık senin sevgini.

Olmuyor, aşk büyüsü bozuluyor,
Mor gülüm, eski sen olmayınca.
Yüreğimden sessiz yaşlar süzülüyor,
Senin günahkâr yüzüne bakınca.

Mutlu edemedin beni dünyada,
Bırak beni, öleyim bu gölgede.
Belki giderim Ulu Tanrı yanında,
Gönlümce mutlu olurum ötede.

Artık ne dönmeni beklerim gönülden,
Ne de yolunu gözler bu yürek.
Seni bir gecede sildim içimden,
Kalan yalnız küller ve suskun bir dilek.

Affetmem seni, vermem elimi,,
Kırdın da yaktın benim yüreğimi.
Yüz bin kere tövbekâr olsan bile,
Geri vermem sana sevgimi.

Seni bir gecede sildim içimden,
Kalan yalnız küller...
Ve suskun bir dilek.