Ayıp sayılmış şu dünyada dilenmek,
Yalnızca çaresizlere mi kalmış affetmek?
Öyle insanlar var ki kaderi olmuş çile çekmek;
Kusurları, işini O'na emanet etse de affedememek..
En büyük dilenci biz değil miyiz ey insanoğlu?
Hatalar içinde her duada af dilenmek olmuş kolay yolu.
İnsan affeder olsa, O bağışlamaz mı hiç kulu?
Affettiğinde affedilirsin, olsa bile hatan dopdolu...
Aştın çizmeyi yine Acz-ü Veys, yeter!
Yerme kimsecikleri, düşürme gönlüne keder
Ömür kısa, imtihan çetin demedin mi sen?
Öyleyse hayat, ölmekten çok yaşamaya değer...
Kayıt Tarihi : 11.11.2026 10:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Her secdede avuç açıp Rabbinden merhamet dilenen insanoğlunun, kendisine hata yaptığını düşündüğü hemcinslerini bağışlarken kibirle ayak sürümesi arasındaki çelişki ne yamandır. Oysa affetmenin yalnızca zayıflara özgü bir çaresizlik olmadığı aksine nefsin prangalarından kurtuluş ve özgürlüğü kucaklayış olduğunu görmekten ne kadar aciziz. Hayat affedemediklerini içinde tutarak ölmekten ziyade affedişlerinin özgürlüğüyle bin yıl yaşamaya değer...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!