Affet Allahım Şiiri - Şair Zuzu Şiir Kadın

MUKABELE – “Affet Allah’ım…”
Ramazan’ın gecesi ağırdı o akşam…
Caminin içi doluydu ama kalpler boş gibiydi.
Herkes elinde Kur’an, dilinde zikir, içinde pişmanlıkla oturuyordu.
Sanki herkes aynı cümleyi fısıldıyordu içinden:
“Geç kaldım ya Rabbi… Çok geç kaldım…”
Hoca efendi okumaya başladı.
Ses sakindi ama ayetler sarsıyordu:
“Ey kendilerine zulmeden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin…”
Bu ayet sanki gökten değil, doğrudan kalplere indi.
Ön safta oturan bir adam, yıllarca namazı ertelemişti.
“Gençliğimi yaşayayım, sonra dönerim” demişti.
Gençliği geçmişti…
Ama dönüşü gecikmişti.
Dizleri titredi.
“Allah’ım…” dedi içinden,
“Ben Sana gelmek için hep yarını bekledim.
Ama yarınlar beni beklemedi.”
Gözyaşları sakalına düştü.
İlk defa gerçekten ağlıyordu.
İlk defa gerçekten korkuyordu.
Arka tarafta bir kadın vardı…
Kimseye belli etmediği bir günahı vardı.
Yıllardır içinde taşıdığı bir yük.
Her secdede “Affet” diyordu ama kalbi hâlâ utanç içindeydi.
Ayet geldi:
“Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”
Başını yere koydu.
Seccade ıslandı.
“Ya Rabbi… Ben kendimi affedemiyorum.
Ama Sen affedersen, ben de affedilirim.
Ne olur beni yüzüstü bırakma…”
Omuzları sarsıla sarsıla ağladı.
O ağlayışta utanç vardı.
O ağlayışta yalvarış vardı.
O ağlayışta “Beni bırakma Allah’ım” vardı.
Bir genç vardı caminin köşesinde…
Annesini kırmıştı.
Babasıyla aylarca konuşmamıştı.
Kalbi sertleşmişti fark etmeden.
Okunan ayet kalbine çarptı:
“Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”
O an anladı…
Kalbi huzursuzdu çünkü Allah’tan uzaktı.
Ailesinden uzaktı.
Merhametten uzaktı.
Ellerini açtı.
İlk defa gerçekten açtı.
“Allah’ım…
Ben güçlü değilim.
Ben doğru değilim.
Ben masum değilim.
Ama Sen Rahmansın.
Ne olur beni değiştirmeden alma canımı.
Ne olur tövbemi kabul et.”
Caminin içinde bir sessizlik oldu.
Ama o sessizlik boş değildi.
O sessizlik gözyaşıyla doluydu.
Seccadeler ıslandı.
Eller titredi.
Kalpler kırıldı…
Ve kırılan yerden dua sızdı.
Hoca son duayı yaptı, sesi titreyerek:
“Allah’ım…
Biz çok hata yaptık.
Gaflete daldık.
Sana rağmen yaşadık.
Ama Sensiz yapamadık.
Bizi kapından çevirme.
Gözyaşımızı şahit kıl affımıza.
Bizi affet…
Bizi affet…
Bizi affet…”
Caminin içi “Âmin…” diye yankılandı.
Ama o amin, sadece bir kelime değildi.
Bir yakarıştı.
Bir teslimiyetti.
Bir dönüş sözüydü.
O gece herkes ağlayarak çıktı camiden.
Kimisi yavaş yürüdü.
Kimisi başını kaldıramadı.
Çünkü o mukabelede sadece Kur’an okunmadı…
Herkes kendi hayatını dinledi.
Ve herkes kendi günahıyla yüzleşti.
Ve en ağır gözyaşı…
İnsanın “Geç kaldım” dediği andaydı.
Ama belki de…
Gerçek dönüş, tam o anda başlıyordu.