Afet Ergü Şiirleri - Şair Afet Ergü

Bazı günlerin
Bazı kişilerin
Bazı duyguların

Tekrarı yoktur... Aynısı yoktur... Sureti yoktur... Telafisi yoktur...

Kimse anlamıyor... kimse anlayamıyor... sevmenin sevilmenin değerini kimse bilmiyor...

sıkışıp kalmış hayatların içinde gerçeğin ta kendisidir yürekten hissedilen, bir sevgi...

ve bir gün herkes hayatından tek tek çıkıp gittiğinde, seni yalnız bırakmayan o sevilesi sevgidir...

İnsanın bir; sevdiği olmalı, sevildiğini bilmeli mesela.
Bir beklediği veya bekleyeni olmalı en azından.
Biraz umudu, bir tadımlık mutluluğu, az hayalleri hatta kısa da olsa güzel rüyaları olmalı insanın.
Mevsimi bahar, rengi beyaz, korkuları az, harfleri "aşk" olmalı
Bazen bir türkü de, bazen bir çocuğun tebessümün de veya bir meftunun duasında olmalı insan
Gerisi laf-ı güzaf

Sen benim hüzün yanımsın. Güneşin vurmadığı gölgede kalan yanım. Kimselerin bilmediği kendime sakladığım.

En çok ayazda kalmış olup da rüzgara savuramadığım, alıp alıp defalarca sineme sardığım yanımsın.

En çok kanayan yarama sarmaya çalıştığımsın. Sardıkça kanayan kanadıkça sardığımsın…

Bir baktım ki;
"iyi niyetimi" kaybetmektense "iyi niyetimden" kaybetmeyi biriktirmişim meğer...
Sonra dedim ki;
Boşver, kimine "gerçekten" değer, kimine "sadece" değer!

Kimseyi sevmedim
Seni sevdiğim kadar
Kimse sevmeyecek seni
Benim sevdiğim kadar
Daha nereye kadar
Deme

Bir ömür sürecek aşkı,
Bir kalemde silip attın.
Nasıl olsa yıllar geçince,
Ununtulup küllenir sandın...

Kimseye nasip olmazdı böyle bir aşk!

Vazgeçmeli, sahte dünyanın sahte insanların yalan sevdalarından... Yoruyor insanı kötülerden iyi şeyler beklemek... o yüzden vazgeçmek gerek umutlarınızı hayallerinizi öldürenlerden... gülen gözlerinizin, masum yüzlerinizin celladından, etinizi salı pazarında bulanlardan, canınızı can pazarında soranlardan vazgeçmek gerek... Katık ettiğiniz sevginizi bir lokmada yutanlardan, hasta olmasına kıyamadıklarınızın, her gece dualarınızda sakladıklarınızın, sizi sırtınızdan vuranlar olduğunu görünce vazgeçmek gerek... Bir gecelik anılara, hesaplanmış yarınlara teslim ettiğiniz ruhunuzdan, masumiyetinizi sizden çalanlara verdiğiniz yüreğinizden vazgeçmek gerek... Kırılan kalbinizin onu kırana bıraktığınız "âh" ile yaşamaktan, sizi savuran vefasızlardan vazgeçmeli... Siz doyamadığınız sevginize, sevdiğinize yanarken, onun canınızı yakmasından, yaşadığınız kısacık mutluluğunuzu elinden alanların, yaşayamadığınız mutluluklara hicranla acırken, onun acımdan kalbinizi acıtmasından vazgeçmek gerek... Allahın adaletine sığınmak varken, zamanın adaletine sığınmaktan vazgeçmek gerek... Sizi yarım bırakarak, başkasını tamamlayanlardan, yokluğunuza sevinip varlığınızı unutanlardan vazgeçmek gerek... yani ve vazgeçmek gerek sizden vazgeçenlerden...

Ne sen Yusuf'sun kör kuyuda
Ne ben Züleyha'yım Yusuf'un yolunda
Böyle bir aşk yaşanır mı bir daha
Ne zindana girecek yusuf kaldı
Ne sabrına sükut veren züleyha
Keramet ne aşukta ne maşukta

Yalnızlık zor zanaat...
Klasik sokak jargonuyla tanımlanan ve şehir efsanesiyle bütünleşen "hayat okulunda" öğreniyorsun "yalnızlığı" ama diploması yok, sınıfta kalmak da yok, öğreneceksin alışacaksın başka yolu yok çünkü...çırak, kalfa falan da olmuyorsun, direk ustalık belgeni alıyorsun, çünkü ya yalnızsındır ya değilsindir ortası yok bunun...

Kimi sonradan, kimi anadan doğma yalnızdır. Kimi tek başına, kimi kalabalıklar içinde yalnızdır. Kiminin kendi tercihidir, kimi ise yalnız bırakılmıştır...İşte en acısı ve içine oturanı da budur; "sevdiklerinin tarafından yalnız bırakılmak"
Çaresi sende değildir çünkü, elin mahkumdur sevdiğin tarafından hapsedilen yalnızlığı çekmeye...