Cehennem korkusu sarmisken yuregimi,
Ben hep seytana hizmet ettim...
En guzel dostluklari bozdurdum bes kurus etmeyen gunah yataklarinda...
Sonra kalkip af diledim Tanridan,seytanla bir olup...
Her affedilis hiyakesi duydugumda,isyanla basbasa buldum kendimi...
Tamam dedim bu sondu inanisim insana,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




güzeldi tebrikler
İşte o sonra...Yok mu?Anlatılamayan...Tebrikler.
ŞEYTAN İNSANLARDAN SEÇER YARDIMCILARINI. SONRA ONLARI ÖTEKİ İNSANLARIN ÜZERİNE SALAR. YANİ KENDİNİ YORMAZ. NASIL, SİZİNKİ DE ÖYLE Mİ OLDU? ŞİİR OLARAK GÜZEL, İÇERİK BANA TERS.
bu tövbe mi..günahmı çıkarma mı..ama iyi şiir..
güzel bir kısa şiire, dönüşebilme potansiyeli yüksek...bu haliyle kötünün iyisi gibi durmuş...
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta