Adsız bela,
Azıcık ara bırakma inan ki kayar gönlüm sana
Yüreğim esir kaldı asılı duruyor havada,
Birde dokunsam kul olurum ben sana,
Ne beni yak ne kendini yak,
Esaretse zaten kol geziyor baksana,
Ne bu yürek kaldırır bunu ne benden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta