az kaldı yolum gittiğimden
yorgunum
n'olursun arada bir
çık gel bana çocukluğum
gün biterken olsun ki gelişin
sokağa bakan penceresinden
annem öldüğünde ben
kocaman adamdım
ağladım
gitmek istedim yanında
çocuklar dedi annem
hiç gitmemeli oraya
anormal
ne kaldı ki dünyada
kenarda köşede bir kaç
normalden başka
dipsiz kuyulardayım
ıssız mağaralarda
üstüme üstüme uçuyor yarasalar
değil
hayra alamet değil bunlar
öyle yorgunum ki
şimdi köyümde olsam
avlu kapımızın ardındaki
o asmanın altına
bir güzel uzansam
tıpkı
sünüp gidiyor
bir vakitler
telaş içinde yetmeyen günler
geceler desen
bir bilge
“geçici akıl tutulması”
demiş aşk için
kalıcı olsaydı keşke
Zemheri*gibisin sevdiğim
ısıtmayan dilleri ben neyleyim
ne aklım koyacaksın
bu gidişle başımda
ne dalımda yaprağım
yağıp estiğinde hep bi sebep*




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!