Adını Unutan Beden Şiiri - Şahin Çınar

Bir gün adımı unuttum.
Sesim kaldı;
ama kime ait olduğu yoktu.

Aynaya baktım:
yüzüm, benden önce buradaydı.
Bir beden,
hatırlanmadan da
ayakta durabiliyormuş.

Konuşmadım.
Çünkü kelime,
yerini bilenlere gelir.
Bende yalnızca
susmanın ağırlığı vardı.

İçimden bir dua geçti —
tamamlanmamış.
Tanrı duymadı belki;
ama beden eğildi.

Ben şimdi,
zamanın yanlış yerinde durmuş
bir isim gibiyim.
Ne çağrıya geliyorum,
ne de sessizliğe.

Beni ayakta tutan
inanç değil;
alışkanlık.

Ve her alışkanlık,
bir tür eksilmedir.

Sonra anladım:
İnsan bazen kendini kaybetmez;
aynı hayatta
kendine varamaz.