Adını Anmadim Şiiri - Şair Zuzu Şiir Kadın

İçim yanar yanar, yar,
Canım yüreğim senden sonra
Öyle bir yangına düştü ki,
Ne söndürmeye su yetti,
Ne de zaman derman oldu yarama.

Ata ata yandım,
İçime ata ata yandım…
Kimse görmesin diye sustum,
Kimse bilmesin diye güldüm,
Geceleri başımı yastığa koyunca
Sessiz sessiz ağladım.

Yar, sen gittin ya…
Sanki evin ışığı söndü,
Sanki bahar çekildi dallarımdan,
Sanki içimde bir kuş öldü de
Kanadını bile gömemedim.

Adını anmadım kimseye,
“İyiyim” dedim soranlara.
Ama bilmezler yar,
İnsan bazen en çok
“İyiyim” derken ölür içinden.

Ata ata yandım,
Kül oldum da belli etmedim.
Bir avuç hatıran kaldı elimde,
Onu da bırakamadım.
Giden sen oldun,
Ama yarım kalan ben oldum.

Geceler uzun, yollar sessiz,
Ay bile yüzüme bakmaz oldu.
Senin geçtiğin sokaklardan geçerken
Ayaklarım geri geri gider,
Yüreğim seni çağırır,
Dilim susar.

“Dön” diyemedim yar,
Gururumu susturamadım.
“Kal” diyemedim,
Kaderin önüne geçemedim.
Sen gittin, ben ardından
Bir ömürlük hasret biriktirdim.

İçime ata ata yandım yar,
Dumanım göğe yükseldi de
Bir tek sen görmedin.
Gözümden yaş aktı,
Kimse duymadı.
Yüreğim parçalandı,
Kimse bilmedi.

Bir gün olur da dönersen,
Beni eski halimle arama.
Ben o gün senden sonra
Çoktan değişmiş olurum.
Saçlarıma ak düşmese bile
Yüreğime yıllar çökmüş olur.

Yine de kapım açık kalır belki,
Ama bil ki yar,
O kapının ardında
Seni bekleyen eski ben yokum.
Senin ardından ağlaya ağlaya
Kendi içimde büyüttüğüm
Koca bir yalnızlık var.

İçim yanar yanar, yar…
Canım yüreğim senden sonra
Öyle bir yandı ki,
Ateşten değil,
Senden yandım.

Ata ata yandım,
Söyleyemeden yandım.
“Gitme” diyemeden,
“Kal” diyemeden,
Sana sarılamadan,
Son kez gözlerine bakamadan
İçime ata ata yandım.

Şimdi hangi türkü çalsa
Bir yerimden sen geçersin.
Hangi gece sessizleşse
Adını duyar gibi olurum.
Ve ben yine kimseye belli etmeden
Başımı göğe kaldırıp
İçimden sana seslenirim:

“Yar…
Ben seni unutmadım.
Unutamadım.
Sadece yokluğuna alışmış gibi yaptım.”

İçim yanar yanar…
Canım yüreğim,
Senden sonra öyle yanar ki
Ulan, insan sevdiğinden değil,
Bazen söyleyemediği sözlerden ölür.

Ben de söyleyemediklerime gömdüm seni.
Her gece biraz daha sustum,
Her sabah biraz daha eksildim.

Ata ata yandım yar…
İçime ata ata…
Külüm kaldı avuçlarımda,
Adın kaldı dudaklarımda,
Ve sen gittin gideli
Bir türlü dinmeyen
Bir ağıt kaldı yüreğimde.