Adın gibi sel olup yıktın sevgimi,
Önüne ne geldiyse sürükledin gittin.
Ben selinin önünde set olmaya razıydım,
Sen beni kaybetmeyi seçtin.
Bir düzen kurmuştum kalbimde,
Duvarları sabırla örülmüş.
Sen geldin, hiçbir şey sormadan,
En sağlam yerinden yıktın.
Fırtına oldun savurdun etrafa,
Sel oldun sürükledin sonsuza,
Ama bir gün dinmedin sakinleşmedin
Hep bir boran hep bir tufan oldun bana.
Adın gibi sel olup yıktın sevgimi…
Şimdi geriye kalan
Islak bir sessizlik,
Bir de hâlâ seni affeden kalbim.
Kayıt Tarihi : 9.2.2026 11:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!