Adın Dudaklarımda Bir Mühür

Bir busen miydi, yoksa teninin o ince firarda terleyişi mi?
Akşamın usulca çöktüğü yerde başladı bu yangın.
Nihal, adın bir zan gibi düşüyor dudaklarımdan içeri,
Her hece, teninde yankılanıp dönen birer ateş tanesi.

Sesin, ipekten bir urgan boynumda.
Nefesin, kadehimde köpüren bir şarap ki,
Her yudumda başka bir kıyıya vuruyor bedenim.
Gözlerin, gecenin koynunda açan iki zambak,
Bakışlarınla sıyrılıyor üstümden zamanın örtüsü.

Ellerin, birer davet ki usulca kıvrılmış avuçlarına.
Parmak uçların, tenimde gezinen birer gizli düşünce.
Kıvrımların, bir şiirin en duru, en kederli mısrası gibi,
Ve ben, o mısrada kaybolup giden bir divane.

Teninin kokusu, yaseminle yıkanmış bir sabah.
Ve teninin tadı, dudaklarımda eriyen bir meyve.
Nihal, sen bir günah kadar yakın, bir af kadar masum,
İçimde büyüyen bu tutku, bir çığlık, bir fısıltı, bir nağme.

Saçların bir düğüm, ellerim çözemedi.
Dudakların bir sır, kelimeler yetemedi.
Seni sevmek, bir nehirde boğulmak gibi hem serin hem asi,
Her nefeste biraz daha ölmek, her ölüşte biraz daha dirilmek.

Bu gece, sevgililer gecesi,
Yıldızlar bile kıskanırken halimizi,
Sana bir şiir yazdım, her mısrası teninde kalsın.
Nihal, adın dudaklarımda bir mühür, gözlerin başımda tacım.
Gel, bu yangın sönmeden, bu şiir bitmeden…