Adımı Kapıda Bıraktım Şiiri - Seyrani Göl

Adımı bıraktım kapının önünde,
içeri çağrılan ben değildim zaten.
Bir yük gibi taşıdığım “ben”,
meğer eşiğe sığmıyormuş.

Ne bildiklerim kaldı aklımda
ne bildiğimi sandıklarım.
Her cevap
yolda döküldü
bir taş gibi.

Konuşmak istedim,
kelimeler geri çekildi.
Çünkü hakikat,
yüksek ses sevmezdi.

Secdeye vardım
ama isteyerek değil;
dizlerim çöktü
benden önce.
Hiçlik sandığım şey
bir yokluk değilmiş:
fazlalıkların çekilmesiymiş
sessizce.

Artık ne istediğimi biliyorum:
Verileni sevmek değil,
verilmeyene razı olmakmış.

Beni bana bırakma,
çünkü ben
en çok kendimde kayboldum.
Kayboluşumu al,
yerine Sen’i koy.
S.GÖL