Adım Karanlık Benim

Anne…
beni dünyaya getirdiğin gün
bir şey eksik doğdu içimde.
Gökyüzü vardı ama ışık yoktu,
toprak vardı ama sığınacak yer yoktu.
Ağladım diyorlar,
ama ben o gün bile içime ağladım anne.
Kucağında sustuysam
bil ki kaderimle tanışıyordum.

Adım karanlık,
bilinmez bir dağ başından yalnızlıktan geliyorum
bilmem, kaç bahar unutuldum, kaç öfkem dirildi, kaç kez öldüm, kaç kez dirildim
Omuzlarımda yüzyıllık suskunluklar var,
annemin söyleyemediği dualar kadar ağır,

geceyle kardeş oldum ben,
ışık bana hep geç kaldı.
gözyaşlarımın kenarından düştüm dünyaya,
hayallerim kırık, düşlerim yarımdı,
kimse adımı sormadı büyürken,
ben kendime bile yabancıydım.

Sevdim, ama sevmek bana yasaktı sanki,
dokunduğum her şey kül oldu,
bir kalbin eşiğinde diz çöküp
bin kez affedilmeyi bekledim.

İnsanlar geçip gitti içimden,
kimisi iz bıraktı, kimisi yara,
Bir mezar taşı gibi dikildim hayata,
üzerimde yazmayan bir isimle,
yaşarken gömüldüm çoğu kez,
ölüm bile bana yabancı kaldı.

Geceler alnıma çiviler çaktı,
uykularım kan revan içinde,
her sabah yeniden doğdum ama
hiçbir sabah tam olmadım.

Tanrı’ya seslendim bazen,
sesim geri döndü yankı olarak,
belki duydun diye ağladım,
belki ben çok küçüktüm diye sustun.

İçimde kırık bir dünya taşıyorum,
haritaları yırtılmış, yönleri kayıp,
ne gitmek kurtarıyor beni
ne kalmak iyileştiriyor.
Şimdi adım karanlık diye ürkme,
ben en çok aydınlığı aradım,
eğer ağlıyorsan bu dizelerde,
bil ki yalnız değilsin… ben buradayım
yaşarken gömülenlerin, sessizce ölenlerin ardından yakılan bir ağıt gibi.