Bir şehir düşün, yalnızlığın kıyısında,
Her sokak bir hüzün, her köşe bir sır.
Gecenin koynunda kaybolmuş lambalar,
Işıkları titrer, rüzgârla savrulur.
Bir kadın geçer, sessiz, solgun,
Gözlerinde bir ömrün yorgunluğu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta