Adam Olmak İbrahim Şiiri - Yılmaz Tizgöl

Ben adamın hasından anlarım, İbrahim.
Duruşundan, susuşundan anlarım.
Sevdaya düşüşünden,
Bir eli tutuşundan anlarım.
Tutuşup da yanışından anlarım.
Anlarım, İbrahim… Sakalından, bıyığından, gözünden,
Gözündeki hüzünden,
İçindeki özünden.
Merhameti yüzünden,
Ben adamın bakışından anlarım.
Sigarayı yakışından,
Dudağında tutuşundan anlarım.
Uzaklara dalışından anlarım.
Derin derin çekişinden,
Her nefeste ölüşünden anlarım, İbrahim.
Olsa da ömrü heder,
Sarsa da gönlü keder,
Ne yazmışsa yazmış kader,
Takdire boyun büküşünden anlarım.
Anlarım doğrudan sapmayışından,
Anlarım paraya tapmayışından,
Üç kuruşa adam satmayışından.
Ben adamı ekmeğini bölüşünden anlarım.
Vicdanıdır gönül eri,
Dünya kârı alın teri,
Dokuz köyde yoktur yeri.
Bir öksüzü sevişinden,
Çaresizce çöküşünden,
Gözyaşını döküşünden anlarım, İbrahim.
Dünya hiçtir gözünde,
Yalan yoktur sözünde,
Delikanlıdır özünde.
Alı aldır, moru mor,
Gözü ateştir, yüreği kor.
Gitti mi gidesiye,
Sevdi mi ölesiye.
Uzun lafın kısası,
Ve işin hülasası,
Ben adamın hasından anlarım.
Anlarım, İbrahim.
Yılmaz Tizgöl
Moskova
13.03.2023