Adam Kadin düet Şiiri - Nurgül Ankara

Adam:

Merhaba... Bilmeden mi oldu bu geliş?
Umudun var mı bak, şiirim sana.
Gecen huzur dolsun, bu bir serzeniş,
Bir selamla düştüm, senin sevdana.

Kadın:

Merhaba... Teşekkür, çok incesiniz,
Umutlar var bende, belki can bulur.
Ruhumun en derin, dilsiz sesisiniz,
Umut olan yerde, hayat var olur.

Adam:

Olsun mu? Yazayım her anı sevip,
İçimde bir merak, yürekte bir his.
Yirmi yıl sonraymış, canımı yakıp,
Oyun mu bu kalbe, her yanım bir sis?

Kadın:

Nereden çıktı bu, o eski seda?
Neden bu ilgi bak, neden bu merak?
Tuhaf bir heyecan, ruhum istila,
Neden bu çarpıntı, kalbimde durak?

Adam:

Aklım neden böyle, oynuyor benle?
Kalbim neden hızlı, neden bu telaş?
Dostluk değil artık, bu halim senle,
Beynimle yüreğim, başladı savaş.

Kadın:

İçimde bir umut, dışta bir telaş,
Yavaş yavaş aktı, gözümdeki yaş.
Neden geldin şimdi, ey eski sırdaş?
Zaman geri döner mi, bilmem ki hiç?

Adam:

Bir bakışın yetti, altüst oldu dün,
Yirmi sene sustum, kör düğüm bugün.
Mantık "dur" dese de, bitmiyor ünün,
Ruhum sana koşar, bilmem ki niçin?

Kadın:

Gözlerin bakınca, sözlerim uçar,
Kapanmış yaralar, yeniden açar.
Gönlüm bu sevdadan, nereye kaçar?
Yolun sonu bize, çıkar mı bilmem.

Adam:

Dostluk bir perdeydi, yırtıldı artık,
Yirmi yılın sabrı, kurtuldu artık.
Gönlümün gemisiyle kıyıya vardık,
Seni sevdiğimi, saklayamam artık.

Kadın:

İnce bir sızıydı, adını koydum,
Seni her nefeste, içimde duydum.
Korkumdan kaçarken, kendimi kapında buldum,
Bu aşktan öteye, gidemem artık.

Adam:

Yılları saymadım, hep sende kaldım,
Her gece düşümde, adını andım.
Ben bu kör düğümü, çözülmez sandım,
Meğer soluğunmuş, can veren bana.

Kadın:

Zaman bir nehirmiş, tersine akmaz,
Lakin bu yangınlar, ruhu bırakmaz.
Kimse bu ateşe, benim gibi bakmaz,
Müptela olmuşum, o bakışına.

Adam:

Sen benim şiirim, bitmez şarkımsın,
Şu fani dünyada, tek varlığımsın.
Gönül sarayımda, sultan tacımsın,
Ömrümü adadım, senin yoluna.

Kadın:

Sen benim umudum, sönmeyen közüm,
Yirmi yıl beklenen, o doğru sözüm.
Gördüğüm rüyasın, ey iki gözüm,
Kilit vurdum artık, gönül kapına.

Adam:

"Merhaba"yla doğduk, "Aşkım" diyorum,
Seninle bu yolda, can veriyorum.
Selamdı bu tohum, bir çınar oldu,
Gönlümün nehri, seninle doldu.

Kadın:

Umutlar gerçektir, artık biliyorum,
Seni ömür bilip, sana geliyorum.
Vuslat bir pınardır, kaderse karar,
İçelim bu aşktan, huzur bize yarar...