Adab-ı İnsaniyet Şiiri - Ahmet Çakıcı

Ahmet Çakıcı
11

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Adab-ı İnsaniyet

Madem ki gelmişiz biz şu Cihan’a
Koyvermeyelim, yaşayalım adabınca.
Tek maksadımız aramaktır hakikati
Bak gör, anlarsın tiynetteki hikmeti.

Bir yol ki yolcuların tamamı abat
Melal ne kelime! Fışkırıyor ab-ı hayat.
Nur yolunda gidenlerin cümlesi rikkatli
Visal için feda olanları kim korkutabilir ki?

Kula kim kulluk eder Fatiha’yı bilip de,
Kalp kırılır mı hiç, El Emin’i sevince.
Bu öyle bir aşk ki gözyaşları hiç dinmez.
Yanıp kavrulma himmetini gafiller bilmez.

Yılgı nedir bilmezliktir davada nefer olmak
İnsanlar ne der diye düşünendir en büyük korkak.
Zenginliğin sırrı da gençliğin iksiri de bizde.
Telaş yok! Serinleyeceğiz biz arşın gölgesinde.

“Tut elinden kaldır düşmüşü” işte tek düstur!
En berbat yolcuya on dünya, bu ne Ekber lütuftur!
Öyleyse kalk ayağa, bırak, sıyrıl ağırlıklardan
Yeise hiç kapılma, içeceğiz Kevser’in suyundan.

Sakın hüzünlenme, kadrini unutayım deme.
Cennet borsalarında değer biçilen altunsun sen!
Boşver ihlassızlığı, gel koş tüm gücünle Rabbine
O vakit melekler secdede, mahlukat emrine amade.

Ahmet Çakıcı
Kayıt Tarihi : 3.8.2020 13:47:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!