Ad Astra Şiiri - Kadir Gül 2

Aklımı boşaltmak için geldim yine buraya.
Düşünceler hücum ediyor, yapışıyor gırtlağa.
Çığlık atıyorum, gidip geliyor iki kulak arasında.
Düşünmeden durmam, görünüyor muyum pekâlâ?

İçimde kopan fırtınalar, gemilerimi ederken alabora,
Sessiz haykırışlarım kıyıya vuruyor tek tek, merhaba.
Belki yalan söylüyorum, belki abartı, belki de bir iftira.
Fırtına diyordum lakin düşünceler eder beni bin parça.

Geriye bir şeyler bırakmıyorlar ki düşüneyim rahatça.
Kana susamış fırtınaları bile susturan bir şey var, hayatta
Ağzından çıkan iki kelime, çok görme onu da n'olur bana.

Düşünce rüzgârlarım dinginleşiyor, yerini bırakıyorlar sana.
Aklım da fikrim de doluyor, zamanında sattığın umutlarla.
Kendimi yitiriyorum zamanın uçsuz bucaksız tarlalarında.

Bir yandan güller ekiyorum, kıyamıyorum ki koparmaya
Bir canlının canını almak istemem, senin için bile olsa.
Ama bir gülistan yapıyorum sana; dert, tasa bir yana.

Gel, uzanıp yıldızlar arasına dalalım, dünya bizi unuta...