Bugün açım:
Güneş ısıtıyor bu sabah da dünya denen kepazeyi!
Ama beni ısıtmaktan yoksun, açım...
Bugün açım:
Çocuklar geçiyor sokaktan, gülümser...
Beni gülümsetmekten uzak, açım...
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Başarılarınızın devamını diliyorum
Arzulanan 'küçük mutluluklar' ise dünya, yaşam bunun mahzeni..
İçinde çırpınıp durarak, ondan ona atlayarak doyurabilirsin kendini...
Ya bunların hiçbiri işine yaramıyorsa?
Ya üstünde yükselebileceğin, bir diğerine zemin hazırlayan o 'temel şey' yoksa...
Ahh!!! İşte bazıları -ki çok azı buna doğar; doğar da doyamaz, hele hiç ölemez...
Esen her rüzgara bir kurtuluş elçisi gibi yapışıp savrulur...
Ki onlar da bir yere ulaştırmaz hiç..
Bu 'aç'lık ile insan neye dönüşür, neye ulaşır...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta