Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Senmisin ey gece,bir zamanlar sevdiğim
Soğuyorum senden artık emin ol ki..
evet sayın şair. yaşam yavaş yavaş gecelerden soğutur insanı. yavaş yavaş kucağına düşürür gecesiz gecelerin. saygımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta