Acil Vaka Şiiri - Ümit Turhan

Yaran nerde diye sorma hiç bana,
Kaç yerimden vuruldum saymadım doktor.
Kötü bir alışkanlık sorarsın bana,
Yerine kimseyi koymadım doktor.

Yeni bir alışkanlık değil bu bende,
Ne ilacı var ne de devası sende.
Sökemezsin bu illeti öyle derinde,
Müptelası olmuşum, vazgeçmem doktor.

Ararsan bulursun, marazım çoktur,
Röntgenin, tahlilin gereği yoktur.
Hele şu kalbimin içine baktır,
Orada beni yoran bir şey var doktor.

Her atışta hatırlatır kendini bana,
Soğuk sular içsem hep kana kana.
Alev alev dönüyorum ben yine ona,
Yüreğimin yangını sönmedi doktor.

Bilirim vazgeçmek yanıma kârdır,
Başka yâr sevip unutmak vardır.
Her gönül yüreğime bir kalıp dardır,
Kimseler içime sinmiyor doktor.

Onsuzluk krizim tutunca yine,
Kendimi buldum bu garip yerde.
Şöyle güçlüsünden bir zehir ver de
Ruhumdan ızdırabı sök al be doktor.