Acem Borusu Şiiri - Ayşe Zelal Kırıcı

Gün görmeyen tozlu kaldırımlarda
nefesler dörttür yankılanıyor.
Tarçın kokan cam kenarlarında
kahveler hapis yatmış, hasretin ağırlığıyla bekliyor.

Bu amansız bekleyiş, bu serzeniş
nafiledir, düşünceler köşe başlarında.
karanfiller dile gelip anlatırken suskunluğu
ne bu çaresiz soluk bitiş
ne bu çığlıklarla bezenmiş buğu

Ay ışığına hasret düşler içinde
bir yaz akşamı lambası gibi titrer gözler.
Gece, paslı anahtar misali dönüyor hanesinde
gözlerimde saklı bir lâyemut sancı gibi ölüm.

Dile gelsin, eski duvarlardaki çatlaklar.
Ulaştırsın bana yetim rüzgarları
Yitsin, dikenler inmesin en ıssızıma.
yılların koynunda gizlenen hatıraları...
savrulan, sırmalarda biriken acıları...
Ve her bir bulut, yorgan olsun serin akşamlarıma.