Açelyanın mavisi Şiiri - Dağlar Özügüç

Yalnızlığın kıyısında yürüyen bir insan
Sessiz kalabalığın içinden geçerken
Biraz yorgun biraz eksilmiş gecenin
Karanlık elleri dokunur omuzlarına
Geri dönüp baktığında hayatına
Çok şey kaybettiğin çıkar ortaya
Bir çare ya da bir kelime ararsın
Sırtındaki yükleri alıp götürecek
Ama sadece arkada ters esen
Kara meltemi seninle kalır
Önünde ise sıra sıra açmış
Geleceğin son ışığı fuşya pembesi
Açelyaların kokulu nefesi
Her rengi hayranlık verici
Ama bulunmazdır açelyanın mavisi
Bizden söylemesi