Güneş ışıklarını elden ayaktan çekip gidiyorken,
Gün ağırlaşıp yatmaya koyulurken,
Eşyalar rengini yitirmek üzereyken,
Her şey öyle soluk rengiyle sessiz sedasız karşımda durmaktayken,
Sadece yalnızlık yanımda kanıma işlemiş sarmış her yanımı
Artık ortalığa gece hakim
Ağırlığını koydu gözü gönlü kararmış gece…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
