Gözümde ki çâresizlik besbelli,
Her gün ağlar bir gün gülmüyor abi,
Benim derdim bir değil bin beş yüz telli,
Senden başkası hâlimi bilmiyor âbi,
Yalnızlık damarımda kan gibi gezer,
Rûhum dert içinde dert ile yüzer,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta