Abdurrahman Bin Avf Şiiri - Afşin Dualı

"Mekke’den Medine’ye bir hicret hikayesi.. "
​
Sırtında hırkası, gönlünde İslam neşesi.
"Bana çarşının yolunu gösterin" dedi o gün,
Sıfırdan bir dünya kurdu, her anı bir düğün.
Ticareti ibadet, kazancı nur oldu,
Onun geçtiği yollar hep bereketle doldu.
Öyle bir cömert ki, sağ eli solunu görmez,
Allah için verince, o hazine hiç tükenmez.
​
Ey Abdurrahman! Bereketin parlayan eli,
Cennetle müjdelenen, İslam’ın o asil velisi.
Dünya malı elinde, ama asla kalbinde değil,
Cömertliğin önünde tüm krallar eğil.
Kervanları gelir, Medine sokakları inler,
Onun bağışlarını melekler gökte dinler.
​
Yüzlerce köle azat etti, orduları donattı,
Malını mülkünü Resul’ün yoluna kattı.
Tebük’te, Bedir’de sarsılmaz bir kale gibi,
Hakk’ın rızasını arayan o gerçek sahibi.
"Toprağı avuçlasam altın olur" dermiş her an,
Niyetinde sadece yüce Rahman.
Mütevazı yaşadı, krallara taş çıkartan bir dev,
Gönlünde sadece Allah sevgisi, tek bir ev.
​
"Yediyüz deveyi yüküyle bağışlayan o er,
Cennetin kokusunu bu dünyadan alan bir ser!"
Vakıf insanı, cömertliğin şahı...
Hakk yolunun bitmez, tükenmez sabahı.
​
Ey Abdurrahman! Bereketin parlayan eli,
Cennetle müjdelenen, İslam’ın o asil velisi.
Dünya malı elinde, ama asla kalbinde değil,
Cömertliğin önünde tüm krallar eğil.
​
Cennet bahçelerinde yürür şimdi vakurla,
Ömrünü tamamladı edeple, şanla ve nurla.
Abdurrahman bin Avf... Bereketin adı...
Radıyallahu anh...