- - - - - A y r ı l ı k...V a k t i....!

Metin Eser
148

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

- - - - - A y r ı l ı k...V a k t i....!

..............ayrılık vakti gelip çatmıştı,

küçücük eliyle kavradığı parmak
avucunun içinden yırtar gibi kayıp gitti,
havada kalan elini usulca aşağı indirirken,
gözlerine inceden bir ıslaklık düştü çocuğun,
belki de bilmiyordu bu duyguyu,
babası neden ondan uzaklaşıyordu,
ve annesi neden 'dur, gitme' demiyordu...

öylece bakakaldı çocuk,
.......bir annesine,
.......bir babasına....
kime doğru yürüyeceğine karar veremedi önce,
birara babasının ardı sıra yürümek istedi,
sonra durdu ve dönüp annesine baktı,
birkaç adım ona yürürken
.......ardından göz yaşlarını bıraktı...
sanırım en masum haliyle anlamıştı ki,
artık bir araya gelmeleri hayalde bile ıraktı....

ve yine;
..............ayrılık vakti gelip çatmıştı......

14.01.05 / Frankfurt

***Samanyolu Grubunun 2K1Ş 'İki Kelime Bir Şiir' Aktivitesi için kaleme alınmıştır. 16. Hafta Kelimeleri: 'AYRILIK' ve 'ÇOCUK'

Metin Eser
Kayıt Tarihi : 14.1.2005 16:52:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Akın Akça
    Akın Akça

    kutlarım. cocugun hali cok güzel yansıtılmıs. bu güzel şiir için teşekkür ederiz...

    kolun usul usul aşağıya kayışını bile es geçmemişsiniz..

  • Nadire Sönmez
    Nadire Sönmez

    Ayrılıkların yıktığı çocuklar kadar boynu bükük kim var ki hayatta..Yüreğinize sağlık...Bir ayrılık şiiri de benden...
    KAL
    Gül renkli akşamlar
    Solar kimsesiz pencerelerde
    Sokak lambalarında titreşir,
    İçini ürpertir bir damla yağmur....

    Kırık bir düştür
    Kanar içimde apansız
    Sesini yitirmiş bir bozkır
    Çağlar usulca- dökülür ince serpintilerde...

    Karanlık sokaklara sürgün bir hayat
    Sığınır gözlerin deltasına
    Acır mavide kanat sesleri
    Gitme, kal der;kal benimle.!...
    Nadire Sönmez
    ..

  • Akın Akça
    Akın Akça

    ya?attyrdy adeta sevgili Metin. harika anlatym

  • Şükran Günay
    Şükran Günay

    Nice hikayeler var, böylesi yasanmis... Cocuklar, ah! o cocuklar, cocuklarimiz...
    Bazen düsünürüm; yeniden gelsem ve bilsem bana bir sans verildi; basarabilir miydim acaba en güzelini? Basarabilir miydik? Cocuklarimiza has güllerin kokularinda bir yuva sunabilir miydik?
    Bu konu beni hep düsündürür... Caresiz boynumu bükerim sonunda. Cocuk dedigimiz o canlara verdigimiz zararlarin farkina bile varmayiz cogu kez... Kendi adima yaziyorum bunlari ve kendimi yargiliyorum.
    Kutlarin sevgili Metin. Grubunuzda anlamli ve duru bir Türkce ile dizeler siralamissiniz. Tasekkkürler.

  • Abdulkadir Öğdüm
    Abdulkadir Öğdüm

    Bir hikayenin kısa bir kesiti gibi sanki...

    Bu tür şiirlerin serbest vezinli olanları çok hoşuma gidiyor...

    Tebriklerimle...

    Abdulkadir Öğdüm

TÜM YORUMLAR (5)