Yorganın altındayım kapı aralık
Kendi başımayım sesim kısık
Kulaklığım takık, oda dolu, başım dolu
Indiriyorum pantolonumu
Mavi ışığın karşısında zihnimi bulandırıyorum
Bitmek bitmeyen arzularımın dibine daldırıyorum
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta