Daha yirmi yaşındaydık, yirmi iki yaşındaydık,
Ne Mehmetler kaybettik, ne yiğitler yitirdik…
Sabah oldu güneş gördük, akşam oldu batıştaydı aklımız.
Uyandığımızda beyaz olan duvarlar, kırmızıya çalmıştı…
Giyindik üstümüzü, düştük sokaklara “ ne kurşunlar sıkıldı”
Öldük, öldürüldük, vurduk, vurulduk, yandık, tutuştuk…
Ama hiçbir zaman, hiçbir şekilde, hiçbir yaşanmışlık bitiremedi bizleri,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta