34 Şiiri - Halim Yusuf Pilavcı

34

Kimseye addetmediğim güzelliği sana addediyorum
Kendini hor gören güzel sureti olan kadın
Yanında çirkin suretim daha da çirkin kalıyor
Güzelliğinin yanında suspus oluyorum

Bir suskunluk çöker dilime, adın geçince,
Kelimeler boğazımda düğüm düğüm olur.
Sana “seviyorum” demek ne zor imiş meğer,
İnsan bazen en doğruyu bile söyleyemez, yorulur.

Yanlış sevilmişim ben, eksik, yarım, sahte,
Bir yalanın içinde büyütmüşüm kalbimi.
Şimdi sana bakınca anlıyorum her şeyi,
Doğru sevmekmiş meğer, yakmadan sevebilmeyi.

Sen bana dost gibi, sade, uzak, sakin,
Ben sana içimde fırtınalarla yakın.
Gülüşün bir şey değil sanırsın belki ama,
Ben o gülüşte kaybolurum her an, her akın.

Bilmezsin, bilme zaten, içimde ne yangınlar,
Sen bir söz etmeden ben sana bin anlam katarım.
Belki sen “arkadaşız” dersin geçersin yanımdan,
Ben o kelimenin altında ezilir, susar kalırım.

Yanlış sevilmiş olanlar doğruyu bulur derler,
ben o söze tutunmuş bir akşamüstüyüm
sigaramın dumanında yüzünü ararım
şehir susar, ben içimde sana yürürüm

sana uzanmaz elim, geceler aramıza girer
bir tren sesi gibi geçersin içimden ansızın
ben sana geç kalmış bir cümleyim belki
sen bana hiç kurulmamış bir ihtimal kadar yakınsın

ama işte… dilim sürgünde, kalbim firarda
“seviyorum” diyemem, dünya daralır o an
bir gün gözlerim konuşursa eğer, anlarsın
ben seni… en doğru yerimden yakan insan.

Halim Yusuf Pilavcı
27.03.2026