2088 Gün Şiiri - Elif Akçasarı

Çok uzun zaman oldu diyemeyeceğim, çünkü hiçbir zaman beynimin içindeki sesleri susturamadım.
Tek yapmadığım şey onları kağıda dökmek oldu, bu yüzden içimde sallanıp durdular.
Yeri geldi umursamadım yeri geldi insanları söylediklerini anlayamadım.
Bu yüzdendi boş bakışlarım, bu yüzdendi sessiz kalışlarım.
İçimdeki sesleri susturamadığım için etrafımda olup bitenden haberim yoktu.
Bazen o kadar uzaklaşıyorum ki, kendi varlığımı unutuyorum.
Sözde mutluydum, sözde acımıyordu canım.
Aynaya bakıyorum sanki hala büyümemişim, yatağıma uzanıyorum sanki hala annemin o küçük kızıyım.Aslında koca bir boşluk, içine düştükçe bitmeyen.
İnsanların verdiği kavgaları anlayamıyorum, kiminin derdi saçına taktığı tokanın rengiyken, kimininki midesine gidecek ufacık bir lokma..
Sonra ne için diyorum, ne için bu savaş?
İnsanoğlu hangi ara bu kadar duyarsız oldu? Hangi ara neden var olduğunu unuttu? Eminim bu konuda kendiyle çelişen tek insan ben değilim. Peki öyleyse neden biride çıkıp vurmuyor kafamdaki soruları? !
Çünkü anlatmıyorum..
O kadar sıkı kapatmışım ki kapılarımı, açmaya çalışırken canım yanıyor.
Ve sonunda kapılardan sızan yine gözyaşlarım oluyor..
Öyle anlatıyorum derdimi, öyle açıyorum kapılarımı..
Sonuçsa yine hiç kimse görmüyor..
Seni anlatmaktan vazgeçtim artık adam, nefesim kesiliyor..
Adını telaffuz ederken kıyametler kopuyor içimde, karşımdaki insanları öldürüyorum seninle.
2088 gün oldu diyemiyorum, 2088 gündür kendimde değilim diyemiyorum..
Ve inan artık özlemiyorum..
Bunu yapacak takatim dahi kalmadı, hiçbir şey hissedemiyorum.
Sevmenin karşılığı acı oldu bende, özlemenin karşılığı yitirmek..
Sen ellerini uzatırken karşındaki kadına, benim elimden yüzlerce şemsiye düşüyor ve yine sırılsıklam kalıyorum yokluğunun karşısında.
Damlalar usulca şarkı söylüyor, dudaklarım kilitlenmiş eşlik edemiyorum.
Sonra içimden, sizi üzerime bırakan bulutlarında anasını sikeyim diyorum.
Güneşle beraber yüzüme doğan bir Tanrıydın sen, kendini öldürmeden önce.
Ne çok severdim..Ne çok kanardım avuçlarına.
Hani pencereden bakan bir çocuk için o uzun sokakların sonu yoktur ya, işte öyle düşünürdüm bende.
Uçsuz bucaksız..
Bitmeyecek derdim, biterse ölürüm.
Bak yaşıyorum hala, paramparça olsam da, eksik olsam da yaşıyorum..
Hatta bazı günler kendime iyi baktığım bile söylenebilir.
Tek tesellim seninle bir daha Kadıköy sokaklarında karşılaşmak.
Bunun için uyanıyorum sabahlara, bunun için yüklüyorum nikotini vücuduma..
Sen istediğin kadar yalnızlık postala sokağıma, ben seni bir daha görmeden ölmeyeceğim..