2.gün Şiiri Şiiri - Talha Bozdemir

Saat şu anda 03.57 ve yetimliğimin 2. günündeyim.

Saatler kırılınca, ipince saç tellerinden ve ben
daha birkaç saatte seni çok özledim.

Sesinin doldurduğu ruhumun odaları, şimdi her hücremle seni aramakta.

Ruhum kanıyor, eziliyor ve sensizlikten deliriyorum.

Karnım acıkıyor ve sen bana sarılmadan uyuduğun ebedi uykuya saygısızlık ederim diye, boğazımdaki düğümü daha da sıkıyorum.

2 gün, 48 saat ve hiç içmeyeceğim kadar sigara dumanını soluyorum; saçlarının kokusunu çektiğim ciğerlerime.

Delirmemek için zihnimin köşelerinde köşe kapmaca oynuyor;
seninle geçen her çocukluğumu bir harddiske kaydetmeye çalışıyorum.

Ben senle doğmuş, senle ölmüşüm, anne.