174 Kirpik Şiiri - Mehmet Cahit Kuzu

Çocukların sokaklarda pantolonlarını kirlettiği zamanlardı,
Atlar L şeklinde, sen her şekilde giderdin.

Çocukluğumu bir kitabın arasında kaybettim.
Gençliğimi bir takım kağıtların arasında arıyordum ve annem benden nefret etti.
Ekibimizin en çirkini bendim.
Aslında ekibimizin hepsi bendim.
Fotoğrafları hep ben çekerdim, bazı bisikletlerin frenlerini tamir ederdim.
O senin ellerinden tutardı ve bende bahçe kapısından sizi izlerdim.
Bir tek benim hakkım yoktu haftasonları sinemaya gitmeye ve 14 yaşında bir tek ben bileklerimi keserdim.
Sen başkaları için ağlardın ben göz yaşını silerdim.
Sen beni mahalle maçına almazdın ama ben sen inan diye başka mahallenin çocuklarını döverdim.
Sen benim annemden yediğim ilk tokattın.
Babamın ilk göz yaşı ve evimize giren ilk şaraptın.
Sen beni benimle baş başa bıraktın.
Ben de kendimi ilk defa ellerimle yaptığım uçurtmamıza astım.
Ölmedim aslında ama bir gün bile yaşamadım.

Halısahanın köşesiydi,
Kainatın şişesiydi,
Okulumun bahçesi,
Hayatımın neşesiydi…
Bir ölümün siren sesi ama gönlümün menekşesiydi.
Gözlerimizi kapatıp hayaller kurardık.
Sen gözlerini hiç açmamakla bana güvendiğini söyler,
Ben hayaller kurunca gülümserdin.
Sonra hiç hayal kurmamış gibi gider,
Seni seviyorum diyen ahmağa ‘biliyorum’ derdin.
Sahi ne kadar da güzel gülerdin.
174 kirpiğinin bilmem kaçı alnına değer,
Bense saatlerce kurduğum hayali izlerdim.
Sana ‘sen ölünce’ diye başlayan sözler verdim.
Sen hiç ölmedin ama ben sözümden dönmedim.
Uykumdan eksilttiğimi kimselere vermedim,
Ölmek için çok yalvardım ama Vallahi ölmedim.
Çocukluğumu bir kitabın arasında kaybettim.
Gençliğimi bulacaktım ki, kitaplardan da vazgeçtim.
Sen benim son mevsimim,
Kırık kalbim, kısa kirpiğim;
Ben o gece Ölmedim diye ağrıyan yanımdan özür diledim.
Sen benim tandığım ağrım,
Kırık kanadım, göz bebeğim,
Ölmedimse de bir perşembe kaldırımında bu şehrin,
Kokunu unutmadan gideyim diye
Ölmeyi en çok ben istedim.
Yine de teşekkür ederim.
Kainatı dünya gözüyle dünyanın içinde,
En azından kipriğinin sayısını bilecek kadar yakından izledim.
Işığım, kainatım, makberim.
Hala kainatın en sevilenisin çünkü ben hala ölmedim.