17 Ağustos Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Devrilince duvar, Ayşe yetim, betondan öksüzmüş Ali
Yedi kat yukardan kader mi çöküp vurmuş garibi
Zangır zangır kara bulutla büyümüş zelzele haberi
Toz içinde canlar, çamurda yalınayak, sokak zifiri
Betona sıkışmış ruhların ağıttan ağıta sığınmış anneleri
Enkaz Milim milim kazılmış, emir bile kesememiş demiri
Damla damla yağmış hasret inim inimmiş yürekleri
Umudun üçgeninde enkaza sarınmış Ahmet’i Mehmeti
Sarılmış nefesine uzanan ele bilmeden sahibini
Yığınlarının üzerinden dolanıyorlarmış hayalet gibi
Can kulağıyla görmeye hazır sese hasretmiş gözleri
Feryadı dağ olmuş annenin küçüğüne gören var mı ki
Sarılmış sıkı sıkı ilk gözağrısı büyüğüne nöbetteki
Ardına sarmış ortancayı canıyla tutunmuş belli ki
Evinin direği diz çökmüş yıkılmış ama nerede ki
Tırnak tırnak arıyor canının yanını yaslı yüreği
Komşu olmuş sonsuzluğa dokuz sokağın kerpiçi
Telaşla koşuyormuş demir mezarında umutsuz birileri
Yedi kat aşağıdan; çığlıklar sarmış zemini
Figana duyup inmiş gökten arşın tüm melekleri
Afetin yas günü; ocaklar söndürenin mumu sönsün de
Yanmasın bir daha , acıyla yoğrulmuş harcı tutmasın eli
Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Niyet ne acıyı deşmek
Ne de enkazı eşelemek
Niyet
Hafızayı tazelemek
Acıyı görmek
Ateşi hissetmek…
Umut:
Her zelzelede çökmemek.
Evet tevekkül gerek de
Tedbirsiz olanı nedir
Cinayet mi
Bilmiyorum
Nafile isyan etmek
Biliyorum
Ama…
Ateş düştüğü yeri
Yakmasın hep
Hayat bir bakıp
Sonra öylece akmasın.
Cpt. Yılmaz Bektaş