17 Şiiri - Naim Güven

On yedi yaşındaydın
Yağmur ıslatıyordu saçlarının ucunu

Hiçbir şeyi umursamıyorduk.
Hiçbir şeyden nefret etmiyorduk.
Nefret denen histen habersizdik.

Ne çok konuşuyorduk,
Hiçbir şey bilmeden.
Neyi bilmediğimizi bile bilmeden.

Bir biz vardık dünyada,
Bir de diğerleri.
Yüzün her şeyi nasıl güzelleştiriyordu.
Saçlarının ucunu yağmur ıslatıyordu.

Hatırlıyorum ellerini
Avcumdaki hallerini
Herkesi anlıyorduk
Herkese acıyorduk
Kızıyorduk kötülere
Kötülüğün ne olduğunu bilmeden.

Şiirler ezberliyorduk.
Şarkılar yazıyorduk.
Bütün şairleri biliyorduk
Veya bildiklerimizi şair zannediyorduk.
Korkmamayı cesaret zannediyorduk
Dünyayı aşktan ibaret zannediyorduk
Dünyanın aşktan ibaret olduğunu bilmeden

Cennet yanı başımızdaydı
Cehennem çok uzakta.
Hatırla, prenses diyordum sana.
Lutfedip inmiştin halkının arasına

Sen bit aydın
Halimden anlardın.
Halimi anlatmasam da

Sen bir aydın
On yedi yaşındaydın

Yağmur ıslatıyordu saçlarının ucunu