10 Kasım 2026 Şiiri - Semih Eratlı

Bir on kasım daha, Türk Milleti ağlıyor,
Seksensekiz yıl geçti, gönül O’na bağlıyor,
Nasıl bir sevgi ki bu; nasıl bir dehasın Sen ?
Yokluğun kahrediyor, yürekleri dağlıyor.

Pek çok devlet adamı, pek çok kumandan geçti,
Bazıları kayda değer, bazılarıysa hiçti.
Milletimin pek çok değerli Atası var,
Hepsine saygı duydu; tek Seni önder seçti.

Kumandan olarak Seni, açıklar Çanakkale,
Yedi düvel oradaydı, söylemek kolay dile,
Türk Askeri şehadete koştu, gönüllülerdi,
Komutanın emriyle savaştı yüreğiyle.

İstanbul işgaline izin verdi padişah,
İslâm’ın başkentine saygısızlıktı, günah,
“ Geriye dönecekler “ deyip Samsun’a çıktın,
İstiklâl Savaşıyla Milletim buldu salâh.

Nihayet savaş bitti, kargaşalık duruldu,
Padişah kaçıp gitti, Cumhuriyet kuruldu,
Ekonomi sıfırdı, borçlar gırtlağa kadar,
Ülkemiz kalkınmalı; “ Ama nasıl ? “ soruldu.

Elemanlar yetişti, açıldı fabrikalar,
Kapandı yavaş yavaş Ülkemdeki yaralar,
Teknoloji öğrendik, uçak bile ürettik,
Padişah borç bıraktı; ödendi o paralar.

Biliriz ki dehasın, mükemmel kumandansın,
Milletine sevecen, savaşta bir aslansın,
Bir tek alanda değil; öndersin her konuda,
Yüz yıldır karanlıkta, bize ışık olansın.

Bir gün bir haber geldi, “ Atatürk öldü!... “ dendi,
Yedi düvel yenemedi; ama hastalık yendi,
Bunu da öngörmüştü : “ Fikirlerine baktık ! “
Fikirleri yaşadı; topraktaki bedendi.

Seksensekiz yıl sonra, bir 10 Kasım daha var,
Düşünüp kahrolurum, Onsuz dünya bize dar,
Atatürk’ün askeriyiz, bize şeref bahşetti,
İdealim Atatürk, bedenim Türklüğe yar.

Maalesef bu on kasım, sana bükük boynumuz,
Bitmediler bir türlü, hain dolu koynumuz.
Terörle olamadı, eyalet sistemiyle,
Çerçeve yasa dendi, kazılıyor kuyumuz.