1,2 ve 3 Şiiri - İhsan Tuna Önal

İki zıtlıktır,
Bir ise varoluş.
Zıtlıklara rağmen sever bir.
Fakat bir yetmez ikiye,
İki koşar üçe sevinçle,
Bir arkadan izler yaşlı gözlerle.

Bir unutur varlığını severken,
İkinin koptuğunu görünce ondan,
Bir bırakarak varlığını hiçliğe,
Ruh olur, sıfır olur.
Arar bedenini sokaklarda,
Bekler durur duraklarda,
Bakar beklediği hiç gelmiyor.
Yetinir ruhunun yalnızlığıyla...