Zuzu Şiir Kadın Şiirleri - Şair Zuzu Şii ...

Gözlerimde tükenmeyen bir yangın,
Aldatıldım, içimde kırık bir çınar.
Beklediğim günler bir bir soldu,
Hasretime cevap yok, geceler dar.

I
Gittiğin gün gökyüzü çöktü üstüme,
Bir insan bu kadar sessiz nasıl gider?
Ardında bıraktığın boşluk kadar ağır,

Kadın:
Suskun sokaklarda yürüdüğüm an,
Gözlerinle başlar kalbimde zaman.
Bir bakışın yetti, yandı içim,

Bu dünyamı dar ettin, yürüdüğüm sokaklar artık bana yabancı, göğüm daraldı soluk alırken; her adımımda bir anı, her anıda bir sızı, dudaklarımda bekleyen suskunluğun ağırlığıyla ilerliyorum.

Bu dünyamı dar ettin, gece lambalarının bile bana küstüğü bir şehirdeyim; yıldızlarımı sayamıyorum çünkü hepsi seninle kayboldu, karanlık bir yağmur gibi içime işleyen pişmanlıkla ıslanıyorum.

Bu dünyamı dar ettin, nefesim daraldı hasretin kıskacında, kalbim her vuruşta daha derin bir yara açıyor; zamanın bile acısını hissettirir hale geldi bu yalnızlık, saatler bile suskun ağlıyor.

Oğuzhan’ın nefesi doldu bozkura,
Yiğitler yürüdü inançla dura.

1.
Gidişin bir kapı değildi, duvardı bana,
Ne açıldı ne kapandı, üstüme yıkıldı zaman.
Adını anınca içimde bir şeyler eksiliyor,
Kalbim tamamlanmayı unuttu o günden sonra.

Bir gece vaktiyle başladı hikâye,
Yıldızlar bile sormadı hâlime.
Sustum… içime doğru büyüdüm,
Kendi sessizliğimle yüzleştim gizlice.

Yalnızlık dedikleri, öyle korkunç değildi,

Gözlerinin mavisi umutla parlar,
Hayatın içinde bir ışık yanar.
Mücadele ederken hiç yılmaz ruhun,
Sevgiyle dokunur kalplere her an.

Bir deniz gibi derin, engin bakışın,

1
Bir veda vardı adında, ben geç fark ettim,
Giderken arkasına bakmayanların yüzü gibiydin.
Sevdim, ama sevilmek bana uğramadı hiç,
Kıymet bilmeyen ellerinde eskidi kalbim.

Minareden ezan yükselir, gece kan kokar anne,
Bir tabut iner sessizce, bayrak sarılmış bedenine.
Toprağın bağrında şimdi oğlun yatıyor anne,
Sen “Uyandı mı?” dersin hâlâ, kabir taşına eğilerek hüzünle.