Sessizlikte yankılanır içimdeki sesler,
Bastırılmış duygular, unutturulmuş hisler.
Bir kimlik ararım, silinmiş izlerde,
Var mıyım, yok muyum, belki de hep gizlerde.
Adım yok, sesim yok, duymadınız hiç beni,
Karanlık sokaklarda adımlarım sessiz,
Bir gölge gibi kaçıyorum, kimse görmesin.
Vicdanımın sesi, derinlerde saklı,
Her nefes bir yük, ağır mı ağır.
Bir karar verdim, geri dönüş yok,
Bir sayfa dolusu yazı, silinmiş izlerle,
Her cümlede bir yara, her satırda bir çentik.
Düşen kelimeler yerlerde, toplayamam,
Hepsi birer müsvedde, yaşanmamış hayatlar gibi kırık.
Kalemden dökülenler, yürekten mi gelmişti?
Tanrım, benim bu dünyada hiç şahit duvarlarım olmadı.
Ben hep başkalarının anılarına misafirliğe gittim,
Kendi çocukluğumun üstüne, bir komşu çocuğu gibi oturdum sessizce.
O ağır mobilyaların arasında,
Bir vazonun içindeki naylon çiçek kadar eğretiydim.
Büyümek diyorum Tanrım, benim için boy atmak değil,
Unutulmuş ormanlarda yankılanır sessizlik,
Yüzyılların derinliğinde gizli bir özlem.
Gözlerimde kaybolmuş, bir zamanlar parlayan,
Ruhumda saklı hatıralar, geçmişin yüküyle yanar.
Zaman geçse de izleri silinmez,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!