Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yürekten kutluyorum şairi ve şiirini , saygılarla....
Z arif kartaneleri düşer gibi zamanın kucağına
E n beyaz en parlak buzlara başkaldıran bir *Kardelen ...
akrostiş bir şiir
karçiçeğinin kısa yalın ve duygu yüklü hikayesi...
Şiir akrostiş olarak yzıldığı halde zorlama hiç bir dize hatta sözcük bile yok.
Sn derece içten, doğal ve yalın bir dille yazılmış. İçtenlikle kutluyorum SEHER HANIM sizi. İzninizle tüm şiirlerinizi listeme alıyorum.
yaşam devam ediyor acılarıyla hüznüyle.ve tabiki mutlulklarıyla..
güzel bir akrostiş olmuş,,yürekten kutluyorum değerli ablam
Sevgili Kardeşim Sayın: Seher Ercan,
Muhteşem bir akrostiş şiir okudum. Kudretli kaleminiz zor olanı başarıp ortaya nadide bir eser çıkarmış. Sayfada has inci gibi parlayan bir şiir olmuş.
Beğenerek ve saygı duyarak okuduğum bu şiirinize Tekirdağ'dan İkinci tam puan geliyor. Tebrik ediyor başarınızın daim olması dileklerimle birlikte sayfanıza bırakırken; kaleminiz her daim kudretli, ilhamınız eksilmesin diyorum.
Sevgi ve saygılarımla efendim.
Dr. İrfan Yılmaz. - ^^TEKİRDAĞ.^'^
E rken vedaların hüznüyle
L apa lapa yağarken acılar
G üneşe göz kırparsın toprağa inat
Ü nlenir güzelliğin her yere...tüm evren'e
N adide bir yıldız gibi adını zühre'den alan.
ZORDUR KARDELEN OLMAK ZORLUKLARI BAŞARIRKEN ACILARIDA YAŞAMAK ZORDUR HAYAT YOLUNDA ELVADALARI YAŞAMAK..İNSANIN BAZEN KENDİNİ BULDUĞU DİZELER VARDIR YA ÖYLEYDİ BU ŞİİRDE
SEVGİLER YAZANA PAYALAŞANA SAYGILARIMLA...
Güzel bir çalışma....yeterki kararlı olsun insan ...kutluyorum ( +10 ) saygı ve sevgilerimle....
Yakınımızda olan kişilerin en küçük hüzünleri bizide üzer, onların yaşam mücadeleleri ve zorluklara kafa tutuşları da bizi mutlu eder. Sevgiyle yazılmış satırlar çok güzeldi, kutlarım sizi Seher hanım...
Akrostiş çoğu zaman şiir özelliğini yitirir, harflere uymanın zorunluluğunu her satırında hissedersiniz bazen bütünlüğü bozuğu gibi satırın başında olmadık kelimelerin kullanılmasına yol açatığı da görülmüştür.
Bir de akrostişi sevimsiz kılan ilk şiir başlığıdır ve genellikle akrostişi yapılan ismi bir kez de burada okursunuz.
Seher hanımın akrostişinde bu saydığım olumsuzlukları görmüyoruz. akrostişi farketmeseniz bile iyi bir şiir okumanın tadına varıyoruz.
Her zaman dostluk ve saygım baki.
zoru başaran kardelen zehra kadar onunla o zorlukları yaşamışcasına öylesine içtenlikle adeta o kardelenle birlikte sözdeki dizeliriyle umut olup doğan çok harika bir şiir okudum.sanırım bir canı yüreğiyle yaşamak ve kaleme alıp ustalıkla anlatmak dedikleri şiir bu olsa gerek.
şaire hanımefendiyi böylesine ilham dolu duygularla coşturun kardelen zehra hanımefendiyi hak eden layık olan güzel yüreğiyle,
aynı şekilde o güzel yüreğe aynı ölçüde şiirsel anlamda eşlik eden siz saygıdeğer SEHER ERCAN hanımefendi nin o güzel yüreğini kutluyorum.
her iki saygıdeğer hanımefendiye saygılar.
bu yorumu kamuya ait bir blg. dan yazdığım için puanlama yapamadığımın üzüntüsünüde sizlerle paylaşır.şiir in böylesi güzel anlamlı içerikleriyle olmak dileğiyle tekrar saygılar.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta