Zor Şiiri - Kübra Maden

Nasıl becerdin beni bu kadar çaresiz koymayı,
Gözlerimi yaşlı bırakmayı...
Ne yaptın da bu kadar çok sevdirdin kendini?
Ben sana çok bağlandım,
Kahretsin,
Bu kahrolası kalbi de sökemiyorum.

İnanmazsın belki,
Hep sen geliyorsun aklıma.
Çalan şarkılarda daha çok geliyorsun,
Ahh o şarkılar yok mu?

Seni çok büyük sevmişim,
İyi mi kötü mü etmişim bilmem.
Galiba çok da iyi olmamış,
Üzülüyorum mutlu olmaktan çok.
Çok yaralıyım,
Çok acılar içinde,
Çok ihtiyacı olan...

Başlangıcını bile yapamadığım,yarım kalan sevdam...
Kabullenemiyorum seni başkalarıyla,
Katlanmak zor geliyor.
Seni unutamayacağım kesin zaten,
Ama daha az hatırıma gelsen,
Kurtuluşum erken olsa,
Yoksa nereye gider bu aşk...

Zaman her şeyin ilacı derler,
Sen de diyorsun hep:Zaman zaman zaman.
Bilmiyorum, karmaşanın içindeyim,
Geçsin bakalım zaman.
Seni az hatırlatabilecek biri çıkacak mı karşıma?

Söz dinlemiyor kalbim,
Dinleseydi çoktan başarırdım sensizliğe alışmayı.
Her işte bir hayır var derler,
Belki bir hayrın dokunur.

Dayanamıyorum,
Dayanıyorum gibi göründüğüme bakma.
Belli etmemeye çalışıyorum.
Onca derdimin arasında,
Belli etmemeye çalışmak da yoruyor beni.

Yapabileceklerimi yapamıyorum,
Sessizce haykırmak daha iyi.
Gizlemek,içimde yaşamak...
Zorsun,
İstedim ve sevdim ama olmuyor...

Başka hayatlarda başka kadınlarla
Mutlu ol,
Sen mutlu,ben biçare,
Al işte,
Yine ağlıyor gözlerim...
Uzağız,
Uzak kalacağız,hep uzaklar içinde...
Hiç yakınlaşmazken zor.
Çok zorsun...