Ziyâi 5 Şiiri - Tunç Ziya Agur

Andronovo tunçuydu, Süyümbike’nin penahı,
İdil’in sularında bulduk en sonunda sabahı.

Altaylar’da buz tutmuş bir sancakla uyandık,
Sibirya’nın rüzgârıyla, bin yıl önce yandık.

Gökağaç dallarından Er Sogotoh indi,
Yalnızlığın o kadim ve ağır yükü dindi.

Adıyla sanıyla Ogurlar, batı ufkuna aktı,
Çuvaş’ın bayrağında hayat ağacı çaktı.

Kıpçak atlısı geçti bozkırın ortasından,
Bir ulu söz saklıdır her Türk’ün atasından.

Kazan’da yedi kültür tek bir camda birleşti,
İslam, Rus ve Yahudi; bu ruh buraya yerleşti.

Olonho’da saklanan o gizli kâdim kuşu,
Gönlümüzde bitirdi bu çetin, dik yokuşu.

Bulgarlaşan dünyada, saf bir kökün izi var,
Anadolu mülkünde yedi iklim gizi var.

İstikbalin temeli, özündeki bu tendir,
Unutma ki bu miras, en kıymetli hazinendir.

Seni bundan mahrum etmek isteyecekler olacaktır,
Vazife Türk Cumhuriyetini ilelebet muhafaza ve müdafaadır.