Ziyâi 4 Şiiri - Tunç Ziya Agur

Kerpiç evden feryat yükselir, vatan sağ olsun,
Vekil köşkünden tweet atar, der ki "can sağ olsun".

Beyler giyer kürkünü, halk çeker her dem yükünü,
Onlar sürer hükmünü, halk feda eder dünü bugünü.

Şehit babası yalın ayak, çamurda tek dayanak,
Marka ile poz verir kimi mecliste, pembeleşmiş o yanak.

Türk-Kürt, Müslim-Gayri Müslim, Sünni-Alevi;
Hepsi bir suni gürültü, çalınır adalet denen o örtü.

Sorumluluk vatandaşa hep, sefası onlara mirastır,
Halka sabır duası düşer, onlara bitmez imtiyazdır.

Vatan aşkı bizde yara, onlarda bir boş söylemdir,
Bizimki gerçek acı, onlarınki sadece bir eylemdir.

Kimlik ve sınıf üzerinden, unutulur hemen asıl mesele,
Üç beş maaşla doymayanlar, kapılır durmaz hevese.

Mesele ne sağ ne soldur, mesele vicdanın sesidir,
Bu düzenin çarklarında ezilen, garibanın nefesidir.

Bedel öder yoksulun oğlu, zengine askerlik yabancı,
Halkın sırtında kambur var, bitmez içindeki bu sancı.

Ey kalem, haykır artık, hakikat yerini bulsun,
Adalet adı altındaki, bu zulmün miadı dolsun.