Zincirlerin Gölgesinde Şiiri - Eray Yalçın

Karanlık çökerken sessiz odama
Hüzünler doluyor yine dünyama
Korkular sarıyor her bir yanımı
Sanki bir el tutmuş tüm canımı

Adım atmak zordur bazen ileri
Dönüp bakamazsın asla geri
İçindeki sesler susmak bilmiyor
Gözyaşın akıyor ama dinmiyor

Cesaret biterse esaret başlar
Gözünden süzülür o soğuk yaşlar
Zinciri kırmadan özgür olunmaz
Korkak yüreklerde huzur bulunmaz

Sözlerin bittiği o derin yerde
Kapanır üstüne kara bir perde
Işığı ararsın ama bulamazsın
Kendi zindanından hiç çıkamazsın

Zaman akıp gider avuçlarından
Tutunamazsın hiç uçlarından
Bir umut beklemek yetmiyor artık
Ruhun yorgun düşmüş, kalbinse kırık

Kaderin elinde bir oyuncak gibi
Görünmez dibi, bu kuyu sanki
Susmak mı gerekir yoksa bağırmak?
Zordur bu uykudan hemen uyanmak

Son bir güçle kalkıp bakmalısın sen
Kendini yeniden bulmalısın sen
Esaret bitecek cesaret gelince
Güneş doğacaktır gece bitince