Zin'har Şiiri - Ömer Altun 2

Katreye hapis olur iken ay ışığı
Prangalara vuruldu akdimiz…

Zin'har yeltenmedim nükseden yaralarımdan ismini ayırmaya
Eleme ramak kala
Parmak uçlarımdan hasretin çekildi gönlüm semahına
Aman dileyişlerimde yüklerini boşalttıkça yüreğime bulutlar
Tutuştu muştu taşıyan kuşların kanatları
Ey mahzunluğumun eli yüzünde gülüşü..!
Sen ki hüzün taşan gamzelerimde solmayan gül idin
Ben ise tebessümlerine kınalanmış matem…

Tecessüse lüzum yok
Sahife sahife okunuyor gönlüm gözlerimden…

Yalnızlığın toprağa kırağı düşüren rüzgârlarında
Soluklarımda ısıtıyorum avuçlarını
Hasret buhranında katre katre filiz açtıkça kirpiklerim
Söküldü tırnaklarım ismini kalbime karmaktan
Ey maral bakışlarında hüznün mendereslerini taşıyan..!
Sensiz muradım çekildi parmaklarından
Sökerken ağustos sıcağı bakışlarından
Tenim zemheri soğuğunda ruhuma firak...

Hüznün canhıraş vaveylasında düşlerimi bırakıyorum kirpiklerin a'yazına
Bakışların yağmasından sonra çatladı dudaklarım…

Sevdadan yana âmâlık ve zar bıraktın gönlüm karlı dağlarına
Usulca çatlattı alaca karanlık sevmelerin damarlarımı
Sızdıkça yüreğimden kanlı gözyaşlarım
Zeval yankıları doldu ruhuma
Ey kirpiklerin ardına haps olduğum..!
Damla damla içlendikçe seni
Tutuştu doluk aralarımda cehennem...

Gelmemelerin istilasında kâfi gelmiyor hasretin
Sayıkladıkça vuslat hayallerini
Firak ilmikleri geçirildi gerdanıma…

Gam nizamında yek sefer cereyan etmedi sürur
Sancılandıkça sevdana yüreğim
Takat yettiremez oldum sızılarına
Unutmaya meyl ettikçe
Gönlüm her zerresine Kafdağı oldu sevdan
Ey ölüm öncesi kabir ıstırabı..!
İşlendi hasretin ile gözyaşı desenleri simama
Cancağızım
Güz mevsimim…
Bilmelisin ki
Nadasa bıraktığın ellerim artık çorak
Bakışlarım sabit
Prangalıdır dilim...