Zeynep Saylan Şiirleri - Şair Zeynep Saylan

Kime Ne

Şansım yoktu benim de
Sevdim ben,kime ne
Kısmetsizdim, şenim de
Sevdim ben, kime ne

Kimse Bilmez

Şiirler yazmıştım bu aşk yoluna
Bakamazmısın sağına soluna
Bir kuş olup konsam gülün dalına
Özledim desemde kimse bilemez..

BENDEN GİTME

Gitme…
Küser dal, döker yaprağını,
Rüzgâr bile susar ardından.
Gözlerim yitik bir liman,

Kırık Kalem
Kalem, gecenin boğazına dayanmış
Bir çığlık gibi elimde.
Yazdıkça kanıyor kâğıt,
Ben sustukça büyüyor acı.
Bir harf yazıyorum

Hasret kokuyor sensizlik,
Ömür boyu, sensiz bensizlik,
Kaç mevsim geçerki yalnızlık
Söyle sevgilim duygularını ?

Kış Gelir

Bembeyaz örtüde, kaybolur yıllar
Damlara düşerken, göç eder gider
Kış günü evlere hapsolur kullar
Sökülür karanlık, hüzünlü keder

Geleceğin bekler yüzümdeki gül
Beyaz mor sümbüldü mis kokardı gül
Masum bu aşığı güldürmeyi bil
Kırık aynalarda sakladığım sen
Taze toprak diye kokladığım sen

Benden bittin ya, sen virane oldum
Bana da ulaşmak ,kolay mı sandın.
Düşündüm senide doğruyu buldum
Bana da ulaşmak, kolay mı sandın.

Bu gün de ağlayıp yoruldum deme

Kül Yutmaz

Şiir yazıyorum,bozuk oluyor
Ayaklar kimisi otuz buluyor
Haruni hocam der,hece doluyor
Sessizim kimseye, konuşamam ben

Leyla ile Mecnun
Çöllere adını yazdı garip yanık Mecnun
Leyla diye savruldu gece rüzgârla aştı
Aşk ateşi, gönlüne olmuştu tanık mecnun
Çığlık çığlık inledi kavs ruhu aşkla pişti.