Zemheri Şiiri - Ibrahim Halil Aksoy

Bir zemheriydi,
ömrüm üşüyordu.
Ne kar dinledi ne rüzgâr,
yalnızlığın her tanesi
bir yüzüme, bir yüreğime vuruyordu.

Bir zemheriydi,
adını sen koydun gidişinle.
Yapraklar düşmedi ağaçtan —
ben düştüm kendi dalımdan.
Avare bir rüzgâr geçti içimden,
adı ayrılıktı.

Bir zemheriydi,
kar yağmıyor, gökyüzü ağlıyordu.
Bir damla düşüyor her anıya,
her damla bir adın yankısıydı.

Bir zemheriydi,
susmak bile ısıtmıyordu artık.
Sensizlik, karanlığın diliyle konuşuyordu;
ben, kendi sesime bile yabancıydım.

Bir zemheriydi,
ömrüm üşüdü, kalbim dondu.
Ve ben, ecelimin ardından değil,
senin ardından baktım uzun uzun…