Zemheri Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bu kış, en çok sen üşüdün gözlerimde.
Oysa bir mum yakmıştım sana;
Alevi küçüktü,
Geceyi inandırmaya yetiyordu.

Bana bak.
Çünkü insan, sevildiği yere dönünce
Aynadaki yüzünü de affediyor.
Başkalarının gözleri
Sadece camdır;
İçeri girmez.

Gülüşün,
Nar çiçeklerinin çocukluğudur.
Dokunsa rüzgâr,
Kanaryalar sesini değiştirir,
Güvercinler gökyüzünü yeniden yazar.

Senin kırık kanadınla
Benim eksik kalbim
Aynı göğün altında buluştu.
Kim söyledi kusurların uçamayacağını?

Gel.
Omzuma bırak yorgunluğunu.
Ben kalbimde,
İki kişilik bir gökyüzü sakladım.

Zemheri uzun sürer belki;
Ama aşk,
Bir mumun ömrü değildir.
İki insan birbirine inandığında
Sabah,
En karanlık yerden doğar.