Zemheri Şiiri - Hanife Adaş

Yılın ilk karı kadar masum
Bir gülüş...
O gülüşte saklı hayaller.
Ağlarken gülmek,
Kimse bilmeden
Dipsiz, kör karanlık bir kuyuda.
Kokunun izini takip ederken
Düşmek tekrar tekrar
Kalbinin derinliklerindeki karanlığa.
Güneş ışığının ulaşamadığı gibi
En derin kısımlarına denizin
Senin de ulaşamaman
Kalbindeki kış güneşinin sıcaklığına.
Soğuk bir zemheri gibi,
Üşüyor kalbin.
Kalbinin nabzı durdu artık.